Choroba wieńcowa

(Dławica piersiowa; dusznica bolesna) Chorobę wieńcową charakteryzują nawracające bóle w klatce piersiowej, zlokalizowane za mostkiem, promieniujące do szyi, żuchwy, ramion i pleców. Charakter bólu bywa różny, ale najczęściej opisywany jest jako uczucie gniecenia, ciasnoty, ciężaru, duszenia, często towarzyszy mu przyspieszenie i spłycenie oddechu. Ostry ból wieńcowy może przypominać zawał mięśnia sercowego, jednak trwa krótko, co nie wskazuje na dokonanie się trwałego uszkodzenia serca. Stanowi jednak wyraźny sygnał wzrostu ryzyka wystąpienia zawału mięśnia sercowego. Ból pojawia się wtedy, gdy mięsień sercowy nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu. Najpowszechniejszą przyczyną choroby wieńcowej jest miażdżyca, prowadząca do zwężenia naczyń wieńcowych poprzez odkładanie się w ich ścianach złogów tłuszczów. Zwężone naczynia mogą być zdolne do dostarczania utlenowanej krwi w ilości wystarczającej do prowadzenia zwykłej aktywności, ale w momencie większego obciążenia serca, np. podczas zwiększonego wysiłku fizycznego czy stresu, może dochodzić do niedoboru tlenu i niedokrwienia mięśnia sercowego. Ostry napad choroby wieńcowej może wywołać ciężkostrawny posiłek lub ekspozycja na zimno, ponieważ wtedy krew z naczyń wieńcowych przemieszcza się do innych części organizmu. Niektórzy ludzie odczuwają bóle podczas odpoczynku lub snu. Ten rodzaj choroby wieńcowej jest czasami spowodowany przez skurcz naczynia, zwykle w miejscu zwężenia wywołanego odkładaniem się złogów tłuszczu. Często ten rodzaj choroby wieńcowej określany jest jako niestabilna choroba wieńcowa, która jest ostrzegającym sygnałem bezpośredniego zagrożenia zawałem mięśnia sercowego